اِلف گمشده

اینجا از روزمرگی‌ها و اتفاقاتی می‌گویم که نوشتنش کمک به تحلیل کردنش می‌کند.

اِلف گمشده

اینجا از روزمرگی‌ها و اتفاقاتی می‌گویم که نوشتنش کمک به تحلیل کردنش می‌کند.

عناوین یادداشت‌ها

  • دویست و پنجاهم شنبه 29 آذر 1404 16:37
    امروز داشتم به این فکر می‌کردم گاهی آدم چقدر از جایی که هست با اینکه بهترین جای ممکن هم هست، راضی نیست. من از لحاظ کاری جای خوبی ایستاده‌ام. تلاش و پشتکار زیادی به خرج می‌دهم و می‌بینم که در کارم پیش می‌روم. می‌بینم بعضی از جاها چقدر خوب عمل می‌کنم و جاهایی که از خودم انتظار بیشتر دارم و خوب نبوده‌ام، به در و دیوار...
  • دویست چهل و نهم شنبه 15 آذر 1404 10:37
    باید سریع‌تر از این خانه بروم. ده سال در این خانه بوده‌ام و الان نیاز دارم خانه را مخصوصا که ماضی‌یار ازدواج کرده است عوض کنم. حتی دلم می‌خواهد وسایلم را هم عوض کنم، اما توان این یکی را ندارم. دنبال خانه‌ام. نیاز دارم که مردی همراهم باشد که بنگاهی‌ها با چشمان و کلامشان آزارم ندهند. شوهر خواهرم با همه سر شلوغی‌هایش سعی...
  • دویست و چهل و هشتم شنبه 8 آذر 1404 11:54
    ده روز پیش در سوگ از دست دادن یکی از عزیزانم بودم. مرگ ناگهانی واقعا شوک‌آور است. احساسات عجیبی را تجربه کردم. از دست دادن پدر و مادرم برایم پررنگ شد و غم غریبی جانم را گرفت. احساس کردم به جایی تعلق ندارم. به این فکر کردم وقتی خودم بمیرم دوست ندارم در این شهری که زندگی می‌کنم دفن شوم. کسی از بستگانم در این شهر دفن...
  • دویست و چهل و هفتم شنبه 24 آبان 1404 10:27
    رابطه‌ام با میم تغییر کرده است. فضا را داده‌ام دست او. هیچ انتظاری از میم ندارم و فقط وقتی تهران می‌روم همدیگر را می‌بینیم و رابطه‌ای برقرار می‌کنیم و تمام. البته که دو ماه بود تهران نرفته بودم. این چند وقت دوباره برگشته به آن حالتی که میم همیشه مراقبت می‌کند. من اجازه داده‌ام که مراقبت کند. پیام بدهد. حرف‌هایی هم...
  • دویست و چهل و ششم یکشنبه 18 آبان 1404 11:44
    یک ماه و نیم سختی را گذراندم. خیلی دلم می‌خواست اینجا بنویسم، اما دستم به نوشتن نمی‌رفت. روزهای پر از گریه و خشم را گذراندم. می‌دیدم که چقدر در برخورد با آدم‌ها دنبال اثبات کردن خودم هستم. می‌خواستم به دیگران که نمی‌دانند در سر من چه می‌گذرد، ثابت کنم من به آن بدی‌ای که ماضی‌یار فکر می‌کند نیستم! او عملا فکر می‌کند من...
  • دویست و چهل و پنجم شنبه 19 مهر 1404 15:19
    هفته عجیبی را پشت سر گذراندم. غم‌ زیادی را تجربه کردم. دوستان و خانواده‌ام را بیش از پیش کنار خودم دیدم. هم درشهر خودم دوستانم برایم تولد گرفتند هم وقتی رفتم تهران دوستان تهرانی‌ام برایم سنگ تمام گذاشتند. آدم‌های اطرافم همه در کنارمند. چه چیزی بهتر از این؟ حالم با بودن با همه‌شان خوب است، حتی آن دوستی که بعد از مدت‌ها...
  • دویست و چهل و چهارم پنج‌شنبه 10 مهر 1404 01:47
    شب عجیبی را از سر گذراندم. نه. هفته عجیبی را می‌گذرانم. چند شب است که کابوس‌هایم برگشته. گریه‌هایم زیاد است و ملایمت عجیبی در رفتارم است. از چیزی خوشحال نمی‌شوم، یعنی آن‌طور که باید. دیروز سوپروایزرم پیشنهادی داد که اگر روز و زمان دیگری شنیده بودم از خوشحالی پر در می‌آوردم. اما فقط تشکر کردم و پذیرفتم. اما امشب. چنین...
  • دویست و چهل و سوم شنبه 5 مهر 1404 23:17
    وه. سریال one day را دیدم. چقدر شبیه جریان من و میم بود. با این تفاوت که جریان سریال، داستانی بود و متعلق به جهان رویا. بعد از مدت‌ها به میم فکر کردم و اشک ریختم. باز هم سبک شدم. دلم برایش تنگ است، اما نمی‌خواهمش. حسرت و غم است.
  • دویست و چهل و دوم سه‌شنبه 1 مهر 1404 09:40
    در روزمرگی غرقم. از صبح که کار را شروع می‌کنم، معمولا بعد از تاریک شدن هوا کارم را تمام می‌کنم. ورزشم را طبق معمول می‌روم (جز امروز!) برای خودم کتاب می‌خوانم. سریال می‌بینم. سریال پیت که جایزه گرمی را گرفت دیدم و واقعا خوب بود. الان آنه‌شرلی را می‌بینم و پروانه‌ای می‌شوم. کلی انگیزه و ذوق می‌دهد. اوایل جوانی جنایت و...
  • دویست و چهل و یکم یکشنبه 16 شهریور 1404 17:34
    صبح زود آمد ترمینال دنبالم. روی موتورش نشستم و توجهم به پلاستیکی جلب شد که همراهش آورده بود. اول گفتم شاید سوغاتی‌ای که قول داده آورده، اما بعد یادم آمد به خودم دفعات زیادی چنین فکرهایی راه داده بودم که چیزی برای من آورده، اما بعد دیده بودم وسیله‌ای برای کسی یا خودش آورده. به روی خودم نیاوردم دستم را گذاشتم روی...
  • دویست و چهلم پنج‌شنبه 13 شهریور 1404 18:50
    فردا برای آخرین بار در آغوش آقای میم می‌روم. بناست یک پایان رقم بزنیم. پایان و برگشت به دوستی‌ای که گه‌گداری سراغی از هم بگیریم. غمگینم. غم‌ام همراه با رهایی است. سوداد اندوهی را تجربه می‌کنم. این نیز می‌گذرد...
  • دویست و سی و نهم شنبه 8 شهریور 1404 19:52
    بالاخره به معنای واقعی تمام شد. الان حالم نسبت به قبل بهتر است. مشوش نیستم و خیلی خوشحالم با آقای میم حرف زدیم و حرف زدیم و او بالاخره حرفش را گفت. من با رک بودن حالم بهتر است. مثل آن زمانی که ماضی‌یار گفت علاقه‌ای به من ندارد. یکهو رها می‌شوم. می‌روم پی زندگی‌ام. دست از تلاش برمی‌دارم. میم هم دلیل خودش را گفت. بعد از...
  • دویست و سی و هشتم یکشنبه 2 شهریور 1404 18:12
    برای دیدن طای عزیزم بی‌تاب بودم. به هر دری زدم که هفته پیش تهران بروم و ببینمش. با همراهی دوستی توانستم خودم را به تهران برسانم. از وقتی همدیگر را دیدیم یک بند صحبت کردیم. برای بودن کنارش نوع دیگری از بودن است. حتی جاهایی هم که باهم چالش داشتیم، دیدن چالش و باز کردنش برایم تجربه جدیدی بود. دوست داشتم می‌توانست ایران...
  • دویست و سی و هفتم یکشنبه 26 مرداد 1404 13:35
    بدجور دل‌تنگ میم‌ام. باورم نمی‌شود این‌قدر بی‌تابم برای دیدنش. تاب آوردن این بی‌تابی خیلی سخت است. گریه می‌کنم. سریال می‌بینم. سرم را به کار مشغول می‌کنم، اما هر دفعه راهی باز می‌شود که صورت قشنگش را جلوی چشم‌ام بیاورد. حرف‌های قشنگش را به یادم بیاورد. آه. چقدر به من حس خوبی می‌داد. لحظه لحظه کنارش بودن برایم قشنگ...
  • دویست و سی و ششم یکشنبه 19 مرداد 1404 11:16
    حالم قروقاطی است. دقیقا نمی‌دانم چه چیزی را دارم تجربه می‌کنم. چند روز پیش به چت جپت عکسم را دادم و گفتم بچه من چه شکلی می‌شود. او از روی عکسم و با این توضیح که بچه‌ها پدر می‌خواهند عکسی برایم ساخت که این چند روز نگاهش می‌کنم، قربان صدقه‌اش می‌روم و بعد گریه می‌کنم که ندارمش. عجیب است. دلم برای میم هم تنگ است. خشمم...
  • دویست سی و پنجم سه‌شنبه 14 مرداد 1404 15:59
    امروز دیگر نتوانستم وضعیت اینترنت خانه را تحمل کنم. واقعا اعصابم خرد است. یا نت قطع است یا سرعتش پایین است یا برق نیست و این من را که همه کارهایم به شدت وابسته به اینترنت است کلافه کرده. صبح تا دیدم وضع مثل روزهای گذشته است وسایلم را جمع کردم آمدم فضای کار اشتراکی. با دوستان قدیم‌ام گپ و گفتی کردم و نشستم پای کارهایم....
  • دویست و سی و چهارم شنبه 4 مرداد 1404 13:34
    تهران بودم و سرگرم چند کارگاهی که ثبت کرده بودم. با خودم کلنجار می‌رفتم که باید از خشم‌ام با میم حرف بزنم یا نه. دیدم من چیزی برای از دست دادن ندارم و نیازم این است که به میم پیام بدهم و از او بخواهم حرف من را بشنود. به این هم استناد کرده بودم که گفته بود هر وقت خواستی حرف بزنی من هستم. پیام دادم و چیزی که انتظارش را...
  • دویست و سی و سوم دوشنبه 30 تیر 1404 12:27
    دیشب در جلسه تراپی‌ام منفجر شدم. می‌دانستم چیزی روی سینه‌ام سنگینی می‌کند. همان باعث رخوت‌ام شده بود. اجازه نمی‌داد خودم را بالا بکشم. تا وارد جلسه شدم، گفتم خسته‌ام. جان ندارم. بدنم در سکوت و رخوت است. شاید برای جنگ باشد. شاید برای بی‌پولی. آخر هم با اکراه اضافه کردم شاید برای نبودن میم است. برای نبودن میم بود. نه...
  • دویست و سی و دوم جمعه 27 تیر 1404 15:30
    من هنوز روی تنم اثرات جنگ را دارم. خلقم پایین است. بی‌حوصله‌ام. از دوستی عصبانی‌ام. تنم برای میم دلتنگ است و اوضاع مالی‌ام هم دوباه بهم ریخته. روزها بیشتر دوست دارم بخوابم و بین کارهایم لش کنم. نه غذایی بپزم، نه خانه را تمیز کنم و نه معاشرتی بکنم. دیروز هم همین‌طور بودم. صبح مراجع‌ام را دیدم و بعد افتادم روی مبل و به...
  • دویست و سی و یکم دوشنبه 23 تیر 1404 12:15
    میم چند روز فرصت خواست تا فکر کند و به قول خودش این پایان را هضم کند. بعد از چند روز پیام بلندبالا داد. خودش را در حال بد من سهیم دانست و به نظرش آمد شاید این راه برای هر دویمان بهتر باشد. این را هم گفت که امیدوار است روزی به این دوره به خوبی نگاه بکنیم. اعلام آمادگی هم کرد که هر وقت نیاز داشتم او هست و شنونده است....
  • دویست و سی‌ام سه‌شنبه 17 تیر 1404 16:45
    امروز روز عجیبی شد. به میم صبح پیام دادم که من تصمیم‌ام را گرفته‌ام. اگر رابطه جدی عاطفی در کار نباشد، من نمی‌خواهم هیچ رابطه‌ای با تو داشته باشم. نمی‌خواهم دوستت باشم. گفت حرفی ندارم، اما اجازه بده هضمش کنم. گفتم باهم می‌بندیمش. هر وقت آماده بودی. این هم از پایان آقای میم.
  • دویست و بیست و نهم یکشنبه 15 تیر 1404 11:17
    هنوز خانه والدین‌ام هستم. امروز می‌خواهم برگردم خانه خودم. از لحاظ مالی در مضیقه‌ام، اما نیاز به تنهایی خودم دارم. خانه والدین‌ام همه چیز خوب است، اما انگار دیگر به اینجا تعلقی ندارم. مهمانم. نمی‌دانم شاید مهمان هم نیستم، اما در خانه خودم مزه دیگری دارد. با اینکه یخچال خانه خودم خالی است. طلب‌هایم را نگرفتم. کار جدید...
  • دویست و بیست و هشتم سه‌شنبه 27 خرداد 1404 13:18
    دیروز رفتم باشگاه. نیاز داشتم از خانه والدین‌ام بیرون بزنم. دلم سرزندگی و امید به آینده می‌خواست. باشگاه هم پر بود از خانم‌هایی که اضطرابشان را با بپر بپرهای زیاد می‌خواستند بپوشانند. حالمان کنار هم خوب بود. یک ساعت بدون فکر به آینده و چیزی که در نمی‌دانیم چیست و در انتظارمان هست، گذراندیم. با خواهرهایم به چیزهای الکی...
  • دویست و بیست و هفتم یکشنبه 25 خرداد 1404 12:34
    نمی‌دانم شما چطور روزهایتان را می‌گذرانید. من دل آشوبم. ترس ندیدن آدم‌ها، ترس آواره شدن، ترس از دست دادن برایم خیلی پررنگ است. از مرگ خودم هراسی ندارم. باورم نمی‌شود چنین روزهایی بر ما می‌گذرد. خیلی تلخ است. دهانم از این تلخی خشک است. خشک خشک. چه کاری باید انجام داد؟ تمام کتاب‌هایی که دربارۀ جنگ خوانده‌ام در ذهنم...
  • دویست و بیست و ششم شنبه 24 خرداد 1404 11:22
    چه شبی را گذراندیم. ای وای. هر لحظه به این فکر می‌کردم که آیا روزی دوباره عزیزان و دوستانم را خواهم دید؟ مرگ چقدر نزدک و ویرانی چقدر محتمل است. ای وای از جان عزیزانی که رفته است...
  • دویست و بیست و پنجم جمعه 16 خرداد 1404 11:41
    دلم می‌خواهد گوشه‌ای لش کنم و از جای‌ام تکان نخورم. یکی ماساژم بدهد، یکی غذا درست کند، یکی دمای خانه را تنظیم کند، یکی برایم فیلم انتخاب کند، یکی هم ناخن‌های دست و پایم را مانیکور پدیکور کند. به چه حالی می‌دهد. همه چیز هم در سکوت باشد. دیشب مهمانی‌ای دعوت بودم که چند دوست دورۀ دانشجویی بودند که یکی دوتایشان را چند...
  • دویست و بیست و چهارم پنج‌شنبه 8 خرداد 1404 21:21
    دو روز پیش تولد ماضی‌یار بود. تبریک گفتم. او هم با خوشحالی جواب داد. دقت کردم آخرین پیامی که داده بود، پیام تبریک سال نو بود. احتمالا پیام بعدی هم برای تولد من است. دیگر مثل قبل نیست. انگار به نبودنم عادت کرده. چه احساسی دارم از این؟ خوشحال و راحتم. همین که دغدغه او را ندارم برایم کفایت می‌کند. جالب است که آدمی که این...
  • دویست و بیست و سوم یکشنبه 4 خرداد 1404 10:20
    سرماخورده‌ام. دلم می‌خواست کسی بود نازم را می‌کشید و برایم غذا درست می‌کرد. البته بدون اینکه سکوت خانه‌ام را بشکند یا بخواهد حرفی بزند و حرکتی انجام دهد. لذت بردن از سکوت و تنهایی واقعا برایم لذت‌بخش است. الان فقط صدای جیک جیکی از حیاط می‌آید و کمی صدای کیبورد! همین کافی نیست برای لذت بردن از زندگی؟ نمی‌دانم. بیشتر...
  • دویست و بیست و دوم جمعه 26 اردیبهشت 1404 22:28
    چقدر این آهنگ منقلبم می‌کند؛ مرا ببخش، علیرضا قربانی
  • دویست و بیست و یکم پنج‌شنبه 25 اردیبهشت 1404 09:54
    گاهی دوست دارم بزنم زیر میز و همه چیز را رها کنم و بروم در عدم! عدم برایم مرگ نیست. برایم یک وقفه است. وقفه‌ای که سکوت دارد، مسئولیت ندارد، کسی کاری به کار آدم ندارد، کسی یاد آدم نیست، دردی نیست، رنجی نیست. همه‌اش بی‌وزنی و بی‌فکری است، بدون هیچ هیجان و احساسی.